Recente verhalen
Mijn kinderen willen mij niet meer zien
Dit is het verhaal van Jesse. Zijn twee zonen kregen allebei rond hun twintigste de diagnose schizofrenie. Zijn vrouw -hun moeder- was toen al overleden. Daarvoor was er eigenlijk nog niks met hen aan de hand. Gewoon twee superslimme en leuke jongens die fluitend hun VWO-diploma’s behaalden. Op den duur echter kende hij zijn kinderen niet meer terug. Dit ging ruim twintig jaar geleden spelen maar daarmee hield het niet op want na een periode van herstel bleek, in Corona-tijd, dat het zwaarste nog zou komen. Inmiddels zijn ze 43 en 40 jaar oud en hebben zij beiden alle contact met hun vader verbroken.
Overleven in stilte
Els (63 jaar) heeft een leven vol met ingrijpende ervaringen in de psychiatrie achter de rug. Na meerdere bijna-doodervaringen en het verlies van haar vader krijgt ze angstaanvallen en wordt ze opgenomen in de GGZ. Ze wordt herhaaldelijk geïsoleerd, vastgebonden en met zware medicatie behandeld zonder dat naar haar verhaal wordt geluisterd. Door deze ervaringen verliest Els al haar vertrouwen in de psychiatrie, worden haar familiebanden verbroken en blijft ze achter met een intens trauma. Els knapt op en pleit nu voor meer menselijkheid in de geestelijke gezondheidszorg.
Van overleven naar leven
Michel’s* (55 jaar) jeugd was traumatisch. Hij groeide op in een groot katholiek gezin waar angst en onveiligheid de boventoon voerden. Ook werd hij seksueel misbruikt door meerdere familieleden. Dit leidde tot een jeugd vol schaamte, wanhoop en een zeer moeizame relatie met zijn ouders. Na zijn vlucht uit huis, toen hij zeventien jaar oud was, volgden depressies en meerdere psychiatrische opnames met psychoses en separaties. Van jongs af aan ervoer Michel paranormale waarnemingen en stemmen, die later betekenis kregen in zijn herstelproces. Een ernstige legionellabesmetting werd een keerpunt in zijn leven: zijn lichamelijke herstel gaf hem ook mentale kracht. Door therapie, spiritualiteit en het delen van zijn ervaringen als ervaringsdeskundige, vond hij nieuw houvast. Nu ondersteunt hij anderen met psychische kwetsbaarheid, richt zich op creativiteit en spiritualiteit, en benadrukt het belang van veerkracht, zelfacceptatie en “doen”. Michel’s verhaal is er één van lijden maar ook één van doorzettingsvermogen en hoop. Het is een verhaal van vallen, opstaan en het hervinden van menselijkheid in de zorg.